Verdriet
Hier kunt u de verdrietige dingen lezen uit mijn leven.
Het schrijven helpt mij deze dingen te verwerken.
Ondanks alles ben ik er gelukkig nooit bitter van geworden.
Home
Alleen
Met de nek bekeken
Houden van...
Opgesloten
Pijnlijke Liefde
Helse Pijn
Het Helpt
Koninginnedag 2009
Alleen
Ik, een klein meisje ongeveer zeven jaar
droomde over een gezellig leven
moeder, vader kunnen het haar niet geven.
Mijn mammie is altijd verdrietig
mijn vader aan de drank
ligt snurkend op de bank.
Wordt hij wakker
slaat hij mammie in elkaar
het kleine meisje, heeft het zwaar.
Huilend zit ze op haar bed
niet wetend, wat te beginnen
waarom, kunnen ze elkaar niet beminnen?
Hij houd niet van haar
en ook niet van mij
voor ons is er nooit een wij.
En ik, ik hou van beide
ben door midden gescheurd
voel mij verdrietig en afgekeurd.
Eenzaam en verschrikkelijk alleen
voor mij hebben ze geen tijd
ze zijn alsmaar bezig met hun strijd.
Vijftig jaar later
schrijf ik dit gedicht
hopend dat het eindelijk verlicht.
Mijn hele leven
heb ik hier onder geleden
en het onderwerp gemeden.
Met dit schrijven
komt daar nu aan….een eind
zodat het mijn leven niet langer ondermijnd.
naar boven
Met de nek bekeken
Moeder....dochter,
dragen hetzelfde lot
ze worden met de nek bekeken
en worden beide bespot.
Een man....een vader
hij is aan de drank gegaan
toch houden beide van hem
ook als hij hun niet ziet staan.
Moeder.... ik de Dochter
we hebben alleen elkaar
is hij weer eens dronken
dan zijn beide in gevaar.
Komt hij thuis
hoor ik hem naar boven stommelen
lallend en scheldend
in de gang nog wat rommelen.
Ik sluip dan naar mijn kamertje
wel wetend, wat er dan komen gaat
mijn moeder begint te huilen
hij doet het weer...hij die haar altijd slaat.
Radeloos....ik kan het niet meer horen
waarom doet hij steeds mijn moeder pijn
Ik bedek met mijn handen mijn oren
waarom moet hij toch altijd zo zijn.
Uiteindelijk spring ik er tussen
hang met mijn armen aan zijn nek
mijn moeder wil ik troosten en kussen
en hem....zou ik willen slaan op zijn bek.
Toch kan ik dat dan niet
en denk tegen wil en dank
hij is en blijft je vader
dat hij zo is komt door de drank.
Mijn Moeder, ik de dochter
dragen moedig hetzelfde lot
zeven lange jaren verstreken
we werden alleen maar bespot.
Van dat alles heb ik geleerd,
oordeel nooit......
want dan worden mensen, zoals wij
alleen maar extra bezeerd.
naar boven
Houden van
Ik zit te wachten en
ben negen jaar oud
heel erg hard hopend
dat hij van mij houd.
Maanden zijn verstreken
dat ik hem heb gezien
hij spreekt wel af, maar
zou hij komen nu misschien.
Zie ik er wel mooi uit
is mijn jurk wel schoon
ben ik voor mijn rijke vader
niet te gewoon.
Hij in zijn chic geklede pakken
wij, geen cent te makken
mijn moeder werkt zich uit de naad
van s’morgens vroeg tot s’avonds laat.
Ik denk, hij loopt rond in grote zalen
wij, moeite om alles te betalen
alimentatie betaald hij ook al niet
waarom doet hij ons nog steeds verdriet.
Verdrietig kijk ik naar buiten
met mijn neus stijf tegen de ruiten
uren verstrijken, hij is veel te laat
toch blijf ik hopen dat hij komen gaat.
Uren heb ik zitten wachten
in mijn wereld, mijn gedachten
uiteindelijk kwam hij weer niet
Mij vergeten, eenzaamheid en verdriet.
Dan zegt ineens een akelige stem
Je bent niet goed genoeg voor hem
liever blijft hij op zijn kasteel
daar pas jij niet, je bent te veel.
Niemand weet van jou bestaan
en hij laat iedereen in de waan
armoedig kind, je hebt geen cent te makken
hij, kan daar toch met jou niet aan komen kakken.
Voor jou is geen plaats in zijn leven
anders was hij wel bij jullie gebleven
steeds weer die akelige stem
zijn vrouwen, zijn belangrijker voor hem.
Jaren later, die stem hoor ik niet weer
en mijn vader, die is er niet meer
ik heb er eindelijk mee leren leven
een stuk van mijn hart is van hem gebleven.
Hij is heel arm gestorven
de verkeerde rijkdom verworven
want rijkdom zit niet in geld
Houden van, is het enige wat telt.
Houden van, dat doe ik nog steeds van hem
altijd heb ik gewacht op zijn stem
die één keer zou zeggen, Greetje… Mijn kind
ik hou van jou, ik heb je altijd bemind.
naar boven
Opgesloten
Opgesloten zitten voor maanden lang
het maakt mij ontzettend bang.
Mijn vader, heeft hij het verstand verloren
je denkt dan, was ik maar nooit geboren.
Hij zei, het is om je te helpen
om je verdriet wat te stelpen.
En ik, ik geloofde hem weer
terug denken…..het doet zo’n zeer.
Ik zou volgens hem niet deugen
hij en helpen…het was een leugen.
Niet bellen en deur op slot
maanden lang was dat mijn lot.
Zijn nieuwe vrouw, doodsbang voor hem
smeekte mij gehoorzame hoor, met zacht stem.
Volhouden deed ik het voor mijn kind
die ik oneindig veel bemind.
Tot ik uiteindelijk kon ontsnappen
om samen met hem, de zon in te stappen.
Aangifte, dat kon ik toen niet
mijn oma had al genoeg verdriet.
Dat ik zo lang opgesloten heb gezeten
heeft ze gelukkig nooit meer hoeven weten.
Daarom zet ik het nu wel op papier
oma zijn moeder, is niet meer hier.
De details maak ik verder niet openbaar
dat is zelfs nu nog, voor mij te zwaar.
Ik hoop het achter mij te laten
dat we beide opgesloten zaten.
Mijn kind toen heel klein, mijn groot geluk
mijn trots, is nu een vader uit één stuk.
Door hem, ben ik er niet aan onderdoor gegaan
Voor hem heb ik dit alles doorstaan.
naar boven
Pijnlijke Liefde
Dit Gedicht, geschreven door mij en voorgedragen op
Candlelight Radio door Jan van Veen.
Bedankt Jan voor deze prachtige voordracht.
Wilt u het beluisteren, klik dan op het driehoekje.
Vader vandaag ben ik verdrietig en boos
en denk terug aan de tijd
dat jij er voor koos,
Om mij te zeggen "ga weg ik ken jou niet
Ik heb geen dochter"....waarom...
het doet mij nog steeds oneindig verdriet.
Het enigste wat ik wilde was van jou houden
en dat jij trots op mij zou zijn
mij zou beschermen
ik voel mij nu...... zo vreselijk klein.
Een arm om mij heen
ik had dat zo heel erg nodig
maar jij...jij vond dat overbodig.
En op de dag dat jij stierf
was ik niet te troosten
vader, ik had jou, toch altijd alleen maar lief.
Ik heb het nooit begrepen
waarom jij dat hebt gedaan
tijd heeft mijn pijn een plekje gegeven
Vergeten kan ik het nooit ...maar ik laat je gaan.
Hopelijk heb je nu rust gevonden
en zien we elkaar later weer
want wij zijn toch onomstotelijk verbonden
al ben jij nu bij onze lieve Heer.
Mijn liefde voor jou is nog altijd groot
want weet je vader, ook al wilde jij mijn liefde niet
kinderliefde is en blijft sterker dan de dood.
naar boven
Helse pijn
Tweeduizendnegen, ik vecht
ik denk, mij krijgen ze niet klein
maar steeds is daar die helse pijn.
Ik kom niet vooruit
kan soms bijna niet lopen
huilt, in ziek zijn verzopen.
Boos op mijn lot
ik wil terug naar mijn oude leven
gedachte....door pijn gedreven.
verdriet, pijn en onmacht
wisselen zich af
waarom ik, deze straf.
Blijven vechten
nee, ik mag mij niet laten gaan
het gaat tenslotte om ons bestaan.
Niet opgeven hoor
ineens weer die pijn, het komt heel vlug
wat gebeurt er toch steeds in mijn rug.
Misselijkmakende pijn klappen
soms maakt het mij bang
en het duurt al zo lang.
Uitgehuild, krabbel ik overeind
vast besloten de moed niet op te geven
door te vechten voor een beter leven.
Een normaal leven
minder pijn, ik moet blijven hopen
dat ik weer kan fietsen en lopen.
Kwaliteit, van leven
normaal..... is plotseling bijzonder
ik blijf hopen.....op een wonder.
naar boven
Het Helpt
Opnieuw weer ziek
nu al zo heel erg lang
tranen druppen over mijn wang.
Hevig pijn
dag en nacht
heeft mij in zijn macht.
Pijnstillers eten
te veel, te vaak, vierentwintig uur
mijn lichaam ligt onder vuur.
Mijn wervels zegt men
die zijn kapot
hevig pijn, ik voel me rot.
Ik mis mijn Mams
nu, nog extra en veel meer
verdriet, pijn het doet zo'n zeer.
Kon ik nog maar
heel even bij haar zijn
bellen, met een hemelse lijn.
Angst en zorg
met haar bepraten en delen
zeker weten, het zou schelen.
Kussen, knuffelen
troost, een heel speciaal gevoel
Mams, weet wat ik daarmee bedoel.
eenzaamheid is nu daar
ik wil zo graag bij haar zijn
zodat het klaar is met verdriet en pijn.
Op zo'n moment
rest mij, te gaan schrijven
om pijn en verdriet te verdrijven
Het helpt....
althans in ieder geval een beetje
ik put er moed uit, weet je.
naar boven
Koninginnedag 2009
Apeldoorn in zonlicht gelegen
Koninginnedag twee duizend negen.
Een speciale dag, honderd jaar
en dan opeens groot gevaar.
Daar waar de Koninklijke bus rijd
verbijstering en verslagenheid.
Shock en intens verdriet
een ramp voltrekt de mens die het ziet.
Eerst is daar een harde knal
slachtoffers vallen overal.
In een moment en een zucht
mensen vliegen door de lucht.
Hulpdiensten snellen toe, paniek overal
Nederland gaat door een diep dal.
Mensen de ene minuut gezond
de volgende minuut bloedend op de grond.
Mensen overlijden op straat
door een afschuwelijke gruwelijke daad.
Familie blijft achter met verdriet en pijn
Nederland zal nooit meer hetzelfde zijn.
Nooit meer een onbevangen koninginnendag
geen dag meer met alleen maar een lach.
Maar ook een dag met verdriet
met een moment van stilte en een troostend lied.
Allen die hierdoor iemand zijn verloren
zullen we gedenken naar behoren.
Zij kwamen alleen voor het Koninginnefeest
familie en vrienden, verdriet voor u het meest.
Woorden van troost, ze zijn er niet
veel sterkte met uw groot verdriet.
naar boven
of
terug naar het hoofdmenu
©2006-2009 by Gre Hulspas All Rights Reserved.