De Pijn van ontslagen worden.
pijn en ontslag
Soms vlieg je door het leven en soms kom je er niet doorheen gekropen.
Op het moment dat ik deze pagina maak, is het laatste het geval.
Om alles te verdragen en op de been te blijven schrijf ik en....het helpt.
Ons verhaal kunt u lezen op de linken bij ieder gedicht.
Wilt u het Hele verhaal, Lees dan Hier....

Home

Lieve, Lieve Man
Blijven Vertrouwen?
Onze Strijd
Een pijnlijke Diagnose
Onze Toekomst?
"Een Uitnodiging"
Het Gesprek
Wachten
Definitief .....
Boos.....
Deze Arts
Een Ellendige Dag
Geen Loon
Overleven
Geen Ziektegeld
Ongelooflijk, maar Waar
Verwarring en Onnodig Leed
Het laatste "gesprek"
Geld en Hebzucht

 

lieve, Lieve Man
lieve Man

Het eerste verhaal "Ontslag Aangevraagd" wat bij dit gedicht hoort, kunt u
HIER....lezen.

Je hele leven met veel plezier gewerkt
ook als je weleens een beetje was beperkt.

Je vak, je lust en je leven
je trots waar je alles voor wil geven.

Je vind, je telt mee in de maatschappij
een werkstuk af, het maakt je altijd blij.

Ondanks je hartkwaal, altijd volledig gewerkt
en niemand heeft iets van te voren gemerkt.

Dan is daar ineens dat vreselijke woord
wegens inkrimping ontslagen, je gaat over boord.

Even stort je wereld volkomen in
je voelt jezelf ineens heel erg min.

Denkt, mijn God waar komt dit opeens vandaan
Help...nog even dan ben ik iemand zonder baan.

Wie wil mij nog hebben, soms Jan Krediet...
je protesteer, en zegt ik accepteer dat niet.

Een hartkwaal en bijna zeven en vijftig jaar
voor iedere werkgever een groot bezwaar.

Dan doen ze je een nieuw voorstel
jij denkt, is dit in de haak...kan dit wel?

Ja hoor zegt je baas, dat is helemaal oké
en je krijgt wat maandsalarissen mee.

achteraf blijkt het voorstel een grote leugen
hij hoort bij de bazen die absoluut niet deugen.

Hij spiegelt je allerlei mooie dingen voor
en eerst.... geloofde je hem, je had hem niet door.

Toen toch maar even bij de bond geïnformeerd
alles blijkt anders, als dat meneer baas heeft beweerd.

Hij wil alleen maar zo goedkoop mogelijk van je af
en probeert te graven met een noodgang jou graf.

Dan heeft hij toch buiten de waard gerekend
want de bond helpt, toch zijn leden uitstekend?

Je hoop op tenminste eerlijkheid, groeit nu weer
want ontslagen en bedonderd worden doet reuze zeer.

Je baan ben je voor goed kwijt
dat weet je, dat is een feit.

Hopelijk wordt eerlijk, de juiste weg bewandeld
ondanks meneer baas...misschien toch eerlijk behandeld.

Eerlijkheid is waar we in moeten blijven geloven
dan kunnen we het aan en komen het te boven.

Nog wel een lange nasleep, even een kijkje in de hel
maar lieve man, wij samen, we overwinnen het wel.

naar boven

 

Blijven Vertrouwen?
blijven vertrouwen?

Het tweede verhaal "Verziekte Werksfeer" wat bij dit gedicht hoort, kunt u
Hier...lezen.

Mijn...onze gevoelens,
verdrietig...in de war en totaal mank
hard werken en stank voor dank.

Achttien jaren lang,
je ziel en zaligheid gegeven
en nu gunnen ze je geeneens een normaal leven.

Doen zich mooi voor,
en liegen ondertussen alles aan elkaar
je kapot maken....ze hebben geen bezwaar.

Een gemeen voorstel,
had je op hun voorstel ingegaan
geen cent en ....onzekerheid in je bestaan.

Aan de bedelstaf,
wat jou baas betreft "so wat"
mijn geld is veilig en hem zet ik schaakmat.

Bazen, bazen....
oppermachtig voelen ze zich, het grote geld
jou laatste oordeel...leugens gauw vertelt.

Ik kots van bazen,
de mooie heren, ze gaan over lijken
die maar doorgaan en zich ondertussen verrijken.

Jouw baas,
met al zijn achterbakse vieze streken
wacht gewoon tot je bent bezweken.

Hij denkt en doet,
of hij en hij alleen heeft de macht
hij…het grote geld, die het laatste lacht.

Met niemand rekening houden,
dan had hij buiten de "waard" gerekend
en weet je wat dat betekent.

Dat aan het eind,
ieder voor zijn eigen rechter staat
je Geweten.....van goed en kwaad.

Vertrouwen,
voor ons blijft alleen over, de hoop
en dat het recht krijgt ooit.....zijn loop.

Want hoe is het,
als er geen hoop meer over is
dan pas, hebben we echt een echt gemis.

Blijven vertrouwen,
op het goede…..eerlijkheid en gerechtigheid
het zal ons op de been houden, in deze gemene strijd.

naar boven

 

Onze Strijd
onze Strijd

Het derde verhaal "Treiteren en Pesten" wat bij dit gedicht hoort, kunt u
Hier....lezen.

Noodweer een enorme wind
Heftige storm in ons leven
laat ons van binnen beven.

Ze trappen op je hart
halen je hardhandig onderuit
ontslagen, roepen ze heel luid.

Kijken min op je neer
en dan zonder enig spijt
Beroven ze je, van je waardigheid.

Met niks de laan uit
protest, je gaat niet uit vrije wil
om je heen wordt het akelig stil.

Brieven vliegen om je oren
dreigementen, bang makerij
daarin zijn zij een kei.

Je eigen niet laten intimideren
niet zo simpel naast je neer gelegd
wat voor jou krom is vinden hun recht.

Je wordt intens ziek van ellende
slapen doe je ook niet meer
je hele lijf komt in verweer.

Eigen waarde, waar is dat gebleven
je voelt je uitgekotst.... verbannen
uiteindelijk ben je overspannen.

Naar de dokter, een doos pillen
mistroostig en ziek zit je thuis
verdoofd, wezenloos voor de buis.

Je baas vertaalt dit als onwillig
zielenpijn, hij weet niet hoe het voelt
weet hij veel, wat je daarmee bedoelt.

Er is maar één ding belangrijk voor hem
zo nodig maalt hij jou daarvoor fijn
als hij maar goedkoop van je af kan zijn.

naar boven

 

Een Pijnlijke Diagnose
diagnose

Het vierde verhaal "Arbo Consult" wat bij dit gedicht hoort kunt u
Hier....lezen.

Een moeilijk tijd
we staan voor hete vuren
en hebben heel wat te verduren.

een diep dal
wie komt voor onze rechten op
ons leven volkomen op zijn kop.

Ziek en ellendig
wie zorgt dat dit stopt
een arbodienst waar niets van klopt?

Helemaal in de misère
een arts die niet eens kijkt
schrijft een diagnose die hem lijkt.

Beduusd sta je weer buiten
beleid, twee weken time-out
dat is waar hij het op houd.

Als dat niet lukt
moet je Mediation proberen
jammer als ze je daarbij bezeren!

Je wordt niet geloofd
krijg geen tijd tot herstel
voor de rest ben je niet in tel.

Je bent voor hem geen mens
hij zegt, geen ziekte geen gebrek
die vent lijkt wel helemaal gek.

Een onderzoek of uitleg
daar is hij niet op gesteld
het gaat hem denk ik alleen om geld.

Krijg jij een eerlijke kans
hij wordt door je baas betaalt
daar is het waar hij zijn informatie haalt.

naar boven

 

Onze Toekomst?
onze toekomst

Het vijfde verhaal "Deskundigenoordeel Aangevraagd" wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier....lezen.

Gewikt en gewogen
we voelen ons bedrogen.

Verpleging maatschappelijk werk
worden we daar mee weer sterk?

Advies van onze advocaat
misschien weet zij wel raad.

De arbo arts wil je niet geloven
je voelt je intens bedrogen.

Dan maar vijftig euro betalen
een deskundigenoordeel halen.

een nieuwe diagnose bij het U.W.V
wachten, wachten het valt niet mee.

Het risico is voor je eigen
de werkgever blijft maar dreigen.

Wanneer worden we nu eens geloofd
een mens van zijn waardigheid beroofd.

Onze weg met leugens bedekt
Ieder heeft toch recht op respect.

Het gevoel van een beetje geborgen
begrip en wat minder zorgen.

Onze toekomst, we weten het niet
veiligheid en wat minder verdriet. 

naar boven

 

Een "Uitnodiging"
uitnodiging

Het zesde verhaal "Aangetekende Brief/Werkgever" wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier....lezen.

Verguist en neer gesabeld
belazerd zijn en bedonderd
zo erg, dat het ons niet langer verwonderd.

De man zonder gevoel
een werkgever zo'n grote leugenaar
maakt ineens naar ons dit gebaar!

Een uitnodiging,
we probeer er in te geloven
of, wil hij ons nog verder beroven.

Waarvan dan wel,
ons laatste restje waardigheid
of heeft hij misschien toch spijt?

Hij zegt dat,
zou er sprake zijn van een conflict
is die man dan misschien getikt?

Wij zijn het spoor bijster,
en begrijpen deze wereld niet meer
al onze gevoelens komen hier in verweer.

Deze wereld, onze wereld,
is dit het, wat over is gebleven
van ons hardwerkende leven?

We moeten wel,
blijven geloven in gerechtigheid
anders zijn we alles pas echt kwijt.

naar boven

 

Het Gesprek
In Lief en Leed.

Het zevende verhaal "Gesprek Werkgever" wat bij dit gedicht hoort, kunt u
Hier....lezen.

In een slapeloze nacht,
mijn handen in stilte gevouwen
voor een klein beetje vertrouwen
gevraagd om veel kracht
in gedachte ...... heel zacht.

Kracht om wat komen gaat,
de spanning en stress is enorm
en mijn man in een slechte vorm
steeds opnieuw wordt hij onwel
voor ons een kijkje in de hel.

Angst overheerst,
dat hem iets overkomen zal
we zitten samen in een diep dal
hem zo te zien, doet zo'n vreselijk pijn
vast beraden denk ik... ik zal er voor hem zijn.

Het moment is aangebroken,
in stilte wens ik zijn baas naar de maan
het is tijd, om naar die afspraak te gaan
ik laat niets van mijn moedeloosheid merken
mijn lieverd, zal ik steunen en sterken.

Weinig vertrouwen,
heb ik in deze, na alles wat is geweest
en weet je, wat mij stoort aan hem het meest
de werkgever begon meteen alles te ontkennen
dat is iets, waar ik nooit aan zal wennen.

Al zijn gemene streken,
volgens hem waren ze niet waar
hij loog alles aan elkaar
en begon te vloeken en te schelden
hij en zijn chef....zijn echte “helden”.

Waar zijn we voor gekomen,
de eerlijkheid, een vergeefse tocht
nou nee, hij wrong zich alleen in een bocht
de waarheid, kregen wij echter niet
voor ons alleen een zwarte piet.

Een verloren strijd,
na veel pogingen hebben we het op gegeven
met zo'n vent kan volgens mij niemand leven
laat staan een fatsoenlijk gesprek voeren
je raakt er alleen maar van over je toeren.

Met deze werkgever,
valt helemaal niets te bepraten
deze denkt alleen aan zijn eigen baten
fatsoenlijk kan hij tegen ons niet zijn
voor hem was dit gesprek alleen schone schijn.

Dus hebben we,
uiteindelijk maar niets meer gezegd
en er ons bij neer gelegd
dat dit voor ons was, een verloren strijd
een gesprek van niets, dat tot niets lijdt.

naar boven

 

Wachten.....
Wachten
Verhaal acht "Ontslag Goed Gekeurd" wat bij dit gedicht hoort, kunt u
Hier.... lezen.

Wachten en nog eens wachten,
op de goed of afkeuring van het UWV
heel hard hopend, misschien zeggen ze nee.

Negen weken wachten is lang,
als je wachten moet op je oordeel
de zenuwen grijpen je bij de keel.

En dan opeens, is hij daar,
het lang verwachte antwoord, de brief
die een oordeel heeft over je gerief.

De beslissing is gevallen,
hoe het verder zal gaan in ons leven
het doet ons van binnen beven.

We maken hem open en,
even wordt het ineens heel stil
de lucht om ons heen, koud en kil.

Het ontslag is goed gekeurd,
het laatste restje hoop vervlogen
een oordeel zonder mededogen.

Je eigen brood niet meer verdienen,
onzekerheid en vertwijfeling slaat toe
opeens voelen we ons ontzettend moe.

Mijn lieve man,
hij is de wanhoop nabij
hoe krijgen we alles op een rij.

Dichtje bij dichtjes
houden we elkaar stevig vast
op onze schouders een zware last.

Onze toekomst heel onzeker,
het doet veel pijn en verdriet
hoe moeten we verder... we weten het even niet.

Op dit moment,
mis ik mijn moeder zo vreselijk hard
ik denk aan haar met een huilend hart.

Kon ik nog maar even,
heel, heel dicht bij haar zijn
want dat was altijd zo heel erg fijn.

Haar troostende armen
heel stijf om mij heen
het hield mij altijd op de been.

naar boven

 

Definitief .....
Definitief Ontslag

Dit gedicht hoort ook nog bij verhaal 8, dit verhaal kunt u
Hier....lezen.

Het ontslag,
Nu definitief goed gekeurd
voelt, als je leven verbeurd.

De brief,
hij is eindelijk daar
blijkbaar zonder enig bezwaar.

De klap,
een stomp, midden in je maag
een proces, wel heel erg traag.

Na de verdoving,
probeer je overeind te komen
weg, zijn al je dromen.

De werkelijkheid,
is niet mooi maar hard
je leven wordt enorm getart.

Wat nu,
hoe moet het nu verder gaan
hoe gaan we verder in ons bestaan?

En die werkgever,
houd hij nu eindelijk op
wie roept tegen hem nu stop?

Al die papieren,
invullen het is echt heel veel
paniek grijpt me bij de keel.

We moeten wennen,
aan ons nieuwe leven
tegen wil en dank aan ons gegeven.

Een flinke stap terug,
ons inkomen, ook een eind terug
men zegt, het went vlug.

Onze toekomst,
we zien wel, hoe het gaat lopen
voor weinig kan je ook eten kopen.

Maar de vaste lasten,
die zijn en blijven heel duur
voor vele is dat, het meeste zuur.

En wat extra,
Dat, zal zeker niet meer gaan
wat ons rest is, een soberder bestaan.

naar boven

 

Boos......
Ik ben boos.....
Soms is een mens teleur gesteld en boos...zo ook ik....ik mag wel zeggen
diep teleur gesteld en boos op de oneerlijkheid in dit land!

Eenzaam loop ik over mijn levenspad
deze maatschappij, ik heb het wel gehad.
Je wordt bedonderd en belogen
door de regering uitgezogen.

Wordt je werkeloos gaan alle beesten los
heb je weinig en ben je echt de klos.
De banken, ze smijten met jou geld
de directeur maakt een fout, een zak geld besteld.

Een oprot premie, een vette bonus
voor iedere illegale scheve schaats
ons belastinggeld wordt daarvoor gebruikt
en wee gebeend wie in dat dossier duikt.

Grote heren weg bezuinigd, geen gedonder
zij zitten echt niet zonder
Nee.....de arbeider die krijgt niets
geen auto, hij rijdt voortaan maar op de fiets.

Achter Amerika lopen ze aan als een hond
heb je problemen...ga maar naar de bond.
Maar ook die wordt monddood gemaakt
het is altijd de kleine mens die het raakt.

De hoge heren, zij blijven buiten schot
luisteren naar God nog gebod.
Ze trekken hun eigen schapen wel op het drogen
steeds wordt de arbeider uit gezogen.

De werkende mens, hij telt niet meer mee
jan met de pet, kijkt mistroostig teevee
geen werk meer, sorry je zoekt het maar uit
de baas gaat er van door met de buit.

In het torentje hebben ze het uitgedacht
de ministers hebben tegenwoordig de macht.
De tweede kamer heeft niets meer te zeggen
blijkbaar is er geen rede hun iets uit te leggen.

Weten zij veel, want onder het volk leeft
hoeveel ellende een ontslag wel geeft
De macht hebben ze terug gegeven aan de bazen
die kruipen door alle wettelijke mazen.

Ontslag en stuur ze maar met niks naar huis
je voelt je nog minder als een luis
het zal hun geen donder interesseren
zo lang hun maar niets zal ontberen.

Nederland, tegenwoordig heel oneerlijk verdeeld
de rijke die van de kleine man steelt
zo ver is dit land gezonken
de deal tussen de heren is beklonken.

naar boven

 

Deze Arts
Eerlijk??
Verhaal negen "Consult Deskundigenoordeel" wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier....lezen.

Vier juni, eindelijk is de dag daar
we zijn uitgenodigd, echt waar.
Vandaag is de lang verwachte afspraak
de nacht was voor ons als een draak.

Eigenlijk geen oog dicht gedaan
piekerend kijken naar de maan.
Geen idee wat ons te wachten staat
we zijn  op tijd en zeker niet te laat.

Alle hoop op de arts en zijn eerlijkheid
want het is absoluut een feit
Aan het werk, is geen goed idee
het zit mijn man nog echt niet mee.

Eenmaal bij het UWV aangemeld
wordt je van alles vertelt
Vervolgens wachten tot je wordt gehaald
het duurt lang....je baalt.

Het Deskundigenoordeel, vertrouwen
daarop hopen we te kunnen bouwen
Hoop is het enigste wat over blijft
en wat onze wanhoop verdrijft.

een officiële instantie
deze geeft hopelijk de garantie
dat mijn man eerlijk wordt bekeken
en niet veroordeeld door een stelletje leken.

Onze gedachte even af gedwaald
uiteindelijk worden we op gehaald.
Een lang gesprek hebben we gekregen
deze arts, in onze achting gestegen.

De pijn van niet te worden geloofd
van een normaal leven te worden beroofd.
bij hem hebben we dat gevoel niet
verder te verzuipen in ons verdriet.

Deze arts heeft ons ook iets geleerd
niet alles is eerlijk, wat men eerst heeft beweerd.
Zeker weten, dat deze ervaring zal zijn
deze arts, trok zich iets aan van de pijn.

naar boven

 

Een Ellendige Dag
op mijn verjaardag...een ellendige dag!
Verhaal tien "Mijn Verjaardag..." wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier... lezen.

Vandaag ben ik jarig,
het is niet bepaald een prettige dag
meer één met een traan dan met een lach.

De spanning,
de lange tijd, doet ons kraken
op de been blijven, over elkaar waken.

Onze advocaat,
ze doet wel haar uiterste best
tijd te kort, overbelasting is wat haar rest.

De kleinkinderen,
komen toch een bloemetje geven
een lach, door liefde gevoel gedreven.

De judas brief,
middags met de post, van de werkgever
weer meer leugens en gezever.

Een afspraak,
zo, vraagt deze meneer
alles in ons komt in verweer.

Een smoes,
Hij zou niets van de ziektewet weten
schrijft deze verbeten.

Niet nog een keer,
deze lijdensweg weer af lopen
dat is wat we beide hopen.

Mijn man,
hij is op en kan nu niet daar heen
onze advocaat houdt ons op de been.

Wat is dit,
wat kunnen hem niets nieuws vertellen
laat hem zelf naar de arbo bellen.

Een werkgever,
die deze zaken niet kent
wat is dat voor een vent.

Mijn man,
Heeft het heel slecht vandaag
vandaar dat ik hem maar vraag.

De auto,
lieverd, hij is niet meer te nassen
misschien een goed idee, hem even te wassen?

Even aarzelt hij,
dan gaat hij het toch doen
een zucht van verlichting maar...toen.

Lijkwit,
komt hij na een poosje binnen en zegt
deze dag is nog slechter dan slecht.

Onthutst Vertelt hij,
onze auto, ik heb een ongeluk gehad
de auto kapot....hij is het nu helemaal zat.

Hoe het komt,
hij heeft werkelijk geen idee
we zitten er beide vreselijk mee.

Wat nu,
Gelukkig is hij zelf ongeschonden
van de auto wel heel erg zonde.

Hem repareren,
is wat ik overweeg
maar....mijn knip is leeg!

We raken,
Steeds dieper en dieper in de ellende
deze dag een verdrietige bende.

Wat ons rest,
is een kapotte auto, een hoop zorgen
en, wat zal het zijn.....morgen?

naar boven

 

Geen Loon?
geen loon?
Verhaal elf "Geen Ziektegeld..." wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier...lezen.

We zijn het ons pijnlijk bewust
de werkgever laat ons niet met rust.
Het gevolg mijn man zakt steeds verder weg
niets helpt wat ik ook doe of zeg.

Die ellendige vent blijft dreigbrieven schrijven
en wij weten niet waar we nog moeten blijven.
Hij heeft weer een "uitnodiging" gestuurd
mijn man raakt meer en meer verzuurd.

Hij kan dit niet langer meer dragen
dat die vent hem alsmaar door midden blijft zagen.
Zegt dat hij ongeoorloofd in de ziektewet zit
dat te lezen, maakt mij echt over verhit!

De advocaat neemt het vanaf nu, voor hem waar
En schrijft een groot bezwaar.
Zegt, mijn man staat volkomen in zijn recht
De werkgever, kent zijn zaakjes maar slecht.

de volgende brief, hij is een echte drammer
deze kwam te laat...wat jammer.
Wat hij vraagt weten wij net zo min
en hij wil alleen zijn eigen zin.

Die werkgever hij blijft aan de gang
en jaagt mijn man steeds op stang.
Geen ziektegeld ga je meer krijgen
daar blijft hij alsmaar mee dreigen.

Dan op 19 juni is het UWV antwoord daar
het zegt helder en klaar.
Dat mijn man arbeidsongeschikt is verklaard
we hopen dat de werkgever nu eindelijk bedaard.

En ophoud ons te bedreigen
dat we komende maand geen geld krijgen.
Wat we nu even nodig hebben is rust
voor verwerking is dat echt een must.

naar boven

 

Overleven
Overleven!
Verhaal twaalf, " STECR richtlijnen" wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier...lezen.

Het is 21 juni twee duizend negen
en we zitten samen te overwegen.
omdat de werkgever maar blijft dreigen
dat we geen ziektegeld zullen krijgen.

We tellen hoeveel hebben we gespaard
niet echt veel denken we bezwaard.
wel genoeg om even te overleven
maar veel tijd is ons niet gegeven.

Onze centjes van de spaarrekening gehaald
gelukkig, de rekeningen kunnen worden betaald.
Wat over is, heel zuinig van leven
dat is ons absolute streven.

We verwachten niks goeds meer van die kant
wat is er toch in Nederland aan de hand?
Dat werkgevers dit ongestraft kunnen doen
waarschijnlijk kunnen we fluiten naar onze poen.

Poen waar we gewoon recht op hebben, deze te krijgen
die vent kan maar zonder gevolgen blijven dreigen.
Hebben werknemers dan helemaal geen rechten
als dat de rechter het dan maar moet beslechten.

Hij zet zomaar het UWV oordeel naast zich neer
en dat noemt zich dan "Meneer"!
Toch komt er post, twee dagen later
Hij bezorgd ons daarmee een flinke kater.

Mijn man moet opnieuw op consult komen
bij diezelfde arts, die alleen kan dromen.
Over de STECR richtlijnen, die hij gebruikt
in plaats dat hij in mijn man zijn ziektebeeld duikt.

Deze richtlijnen geeft de werkgever de gelegenheid
om controle te houden over de arts zijn beleid.
Hij kan zeggen hoe de arts het moet aanpakken
oftewel hoe hard hij een patiënt laat zakken.

Werkgevers hebben dan, het wettelijk recht
wat die arts de patiënt oplegt en zegt.
Tegenover een zieke werknemer zijn deze regels laag
ze zijn allemaal uitgedacht in Den Haag.

De hoge heren...ze weten het allemaal zo mooi
ze veroorzaken een grote ellendige rotzooi.
Hebben geen idee dat artsen heel gedwee zwichten
voor de werkgevers, die hun geweten een pootje lichten.

Den Haag heeft die kans gecreëerd
waar nu menige werkgever op teert.
Ben je overspannen, of heb je een burn-out
volgens de STECR regeling laat dat hun koud!

Indien nodig mogen ze er van afwijken
een mooie gelegenheid om een zieke af te zeiken!
Deze regeling, een uitnodiging om te worden misbruikt
een makkie voor de werkgever, die er graag induikt.

Op één juli, zal het blijken
of ze voor het deskundigenoordeel wijken.
Ook op die dag krijgen we op ons bord
of die vent het ziektegeld alsnog heeft gestort.

Feitelijk is dit toch geen leven
Mijn man heeft veertig werkjaren gegeven.
Zo wordt hij nu daarvoor beloond
zonder geld gezet en...uitgehoond!


naar boven

 

Geen Ziektegeld
Geen Geld!!!!
Verhaal dertien, " Terug naar de arbo arts" wat bij dit gedicht hoort,
kunt u
Hier......lezen.

Het is nu een extreem moeilijke tijd
waarin ik heel toe gewijd.
Met mijn hoofd op geheven
heel zuinig ben aan het leven.

Eind van de maand, de spanning is gestegen
we hebben geen ziektegeld gekregen.
Onbegrijpelijk maar....waar
met die vent zijn we helemaal klaar.

Om de rekeningen te kunnen betalen
moeten we geld van de spaarrekening halen.
Lang houden we dat niet uit
Die werkgever is uit op onze huid.

Kan dit, mag dit...we weten het niet
het doet ons vreselijk verdriet.
Zo hard en lang te hebben gewerkt
en dan zo onbeschoft te worden beperkt.

Misschien kan onze advocaat iets doen
want langdurig zonder poen.
Brengt ons aan de bedelstaf
wat hebben wij gedaan...waarom deze straf?

Het UWV oordeel, hij zet het naast zich neer
daarmee trekt hij opnieuw van leer.
Blijkbaar maakt hij zijn eigen wetten
en kan ons zonder ziektegeld zetten!

De eerste dag in Juli, het volgende arbo bezoek
voor mij voelt het aan als een akelig boek.
Of deze arts mijn man nu serieus neemt
en niet weer de STECR regeling claimt.

Zoals bij alle hoge machten
hebben we daar heel lang moeten wachten.
Uiteindelijk riep hij ons binnen
en kon het consult beginnen.

Er wordt heftig heen en weer gepraat
en omdat hij het UWV oordeel terzijde laat.
Heb ik hem een beetje uitgedaagd
en naar dat UWV oordeel gevraagd.

Ja, ja hij had het gelezen
Waar de deskundigen arts op had gewezen.
Vervolgens zegt hij, "ik ga daar in mee"
heel begripvol en heel gedwee.

Ik moet het nog wel met het team bespreken
door hun moet het worden bekeken.
Thuis gekomen en heel erg opgelucht
slaken we beide een diepe zucht.

Want nu zullen we toch zeker ziektegeld krijgen
en die werkgever ons niet langer bedreigen.
Zijn eigen arbo arts gaat akkoord
Hopelijk zal hij betalen zoals het hoort.

Maar ja, met die vent weet je het maar nooit
of hij deze arbo er nu ook weer uitgooit.
En toch blijft weigeren te betalen
Mijn gedachte blijft voorlopig nog angstig malen!

naar boven

 

Ongelooflijk, maar Waar
ongelooflijk
Verhaal veertien, " Officiële uitslag arbo consult " wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier....Lezen

Ongelooflijk, maar echt waar
een arbo arts zonder enig gewetens bezwaar.
Schrijft honderd graden anders als dat hij zegt
heel oneerlijk en heel onterecht.

Blijkbaar overleg gepleegd
dan telt wat het zwaarste weegt.
Overspannen ziek zijn, weg ermee
de STECR richtlijnen volgt hij plots, heel gedwee.

Zijn mening die ochtend op het consult
waar hij zei zonder enig tumult
Met het UWV oordeel ga ik in zee
daar ga ik geheel in mee.

Een arts zonder ballen
laat zijn arts eed vergallen.
Door bazen die het beter weten
met hun kont op hun geld gezeten.

Deze werkgever weet niet van fatsoen
sociaal zijn...nee hoor Geen poen.
Angst grijpt ons bij de keel
en dan....de verlossende mail.

Onze advocaat is in de pen gekropen
misschien ziekengeld, opnieuw gaan we hopen
Mediation opeens wil hij dat Nu nog
of is dit weer het zoveelste bedrog?

En ziekengeld gaat hij achterstallig geven
de mail van onze advocaat heeft hem hier toe gedreven.
En...misschien zijn zoveelste eigen advocaat
of het FNV die een procedure opstarten gaat.

Gaat hij achteraf echt ziekengeld betalen
in onze kop blijft het alsmaar malen.
Rekeningen ze verdwijnen niet in het niets
eten halen, doen we op de fiets.

Ziek van ellende, ons bestaan in het geding
en dat voelt echt niet gering.
Opnieuw stort ons leven compleet in
en die ellendige vent, heeft uiteindelijk zijn zin.

Het is hem maar om één ding te doen
en dat volbrengt hij zonder enig fatsoen.
Hij wacht tot je echt niet meer kan
zo steken werkgevers, ook deze man.

Net zo lang geestelijk onder druk zetten
trekt zich niets aan van wetten.
Vangt je, treitert je en sabelt je neer
berooid laat hij je achter, en laat zelf geen veer.

naar boven

 

Verwarring en Onnodig Leed
Verwarring
Verhaal Vijftien, " De Grote Verwarring" wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier....Lezen.

Uiteindelijk is het ziekengeld gestort
rekeningen betalen en, iets op je bord.
Zo ver zijn we nu al gezonken
bijna in treiterij en  bureaucratie verzopen.

Een bezoek van de mediator dient zich aan
bij ons thuis, hij wil weten waar we staan.
Hij beklemtoont, hij is onafhankelijk
maar....dat is heel vergankelijk.

Het voordeel van de twijfel krijgt hij van ons
wanneer het niet eerlijk gaat, krijgt hij de bons.
Geduldig leggen we hem alles uit
dat het die werkgever te doen is om de buit.

Wat ons allemaal is aangedaan door die vent
nadat hij mij man heen zendt.
Niet het ontslag doet nu het meeste pijn
maar, de behandeling daarna...al het venijn.

Verder is er veel heen en weer gemaild
en ons van alles mee gedeeld.
Tegenstrijdige dingen kregen we te horen
niets is wat het lijkt, kregen we te horen.

Mis communicatie tussen ons en de advocaat
die we gemaild hebben met vragen om raad.
Irritatie wegens overbelasting en stress
je eigen waarde in het geding, je gaat op de fles.

inmiddels nog meer brieven over de post
gevangen in woorden, wanneer worden we verlost.
Het UWV  en arbo maakt weer een abuis
je voelt je steeds kleiner, lijkt wel een luis.

Dan weer automatisch gegenereerde post
geen wonder dat, dat allemaal zo veel kost.
De wet Verbetering poortwachter, geen idee
we beantwoorden alles...het zit niet mee.

Ongeveer alles wat mis kan gaan
is nu voorbij gekomen, en nog niet van de baan.
Iedereen werkt langs elkaar heen
verdorie...wij zijn ook niet van steen.

De verwarring bij ons is echt compleet
en bezorgen bij ons daarmee, extra leed.
Verwarring, wij hebben het niet gewild
we wachten, tot de verwarring uiteindelijk verstilt.

naar boven

 

Het laatste "gesprek"
laatste gesprek
Verhaal Zestien, " Het laatste gesprek voor...." wat bij dit gedicht hoort,
kunt u Hier....Lezen.

Na een paar dagen rust, een nieuw bericht
het mediation gesprek komt in zicht.
Nu met een mediator die het gesprek gaat leiden
zoals hij zegt, goed voor beiden.

Op dertien augustus gaat het plaats vinden
we gaan ons zegje zeggen, geen doekjes er om winden.
Wel volgens hem nog een handtekening zetten
een mediation contract, volgens alle wetten.

Het mediation contract, het is moeilijk wat er staat
hij zegt, zonder handtekening dat het niet door gaat.
Een mogelijk voorstel punt 7.1, komt in zicht
in der minne oplossen, de werkgever heeft zich daarop gericht.

Mediation...we hopen er het beste van
maar ja, weet u wat betreft mijn man.
Nog twee weken dan is hij officieel werkeloos
we begrijpen niet waarom die baas zo laat nog daarvoor koos.

Uiteindelijk begint dan toch het gesprek
waarin ik al heel snel ontdek
dat we voor niets zijn gekomen
eerlijkheid....het zijn alleen dromen.

Hij liegt nu nog veel harder als de vorige keer
en wringt zich in allerlei bochten keer op keer.
De werkgever aan één stuk aan het woord
dat is toch zeker niet zoals mediation hoort?

Het geheugensteuntje hadden we wel thuis kunnen laten
hij laat ons niet aan het woord, blijft zelf alsmaar praten.
Een nieuw project, zegt hij, dan heb ik weer plek
misschien kan jij over een poos weer op je stek.

Die vent, hij is echt niet goed bij zijn hoofd
heeft mijn man van al zijn waardigheid beroofd.
wat denkt hij wel, mijn man nog voor hem werken ooit
al was hij de laatste baas op aarde, dat nooit.

Ik denk er is iets in zijn bol geknapt
dat hij denkt dat mijn man nu nog hapt.
De arrogantie waarmee hij dat zei
hij heeft ze echt niet meer op een rij.

En nee, een vergoeding dat zat er niet in
dat heeft hij gezegd vanaf het begin.
En vraagt hij, heb je een procedure opgestart
even word het voor mijn ogen zwart.

Wat had u gedacht ...zouden wij dat zeggen
natuurlijk niet...laat hem maar lekker er naar dreggen.
Hij ziet wel waar hij uiteindelijk wordt geraakt
deze rotzooi heeft hij zelf gemaakt.

We houden hem dus in het ongewisse
en zullen hem als een boer die kiespijn heeft, missen.
Voor de rest kapt de mediator het "gesprek"af
Het was allemaal een aanfluiting en heel maf.

Ternauwernood krijgt mijn man zijn eigendommen mee
en zegt daarna definitief tabee.
Ik wordt letterlijk naar buiten gedirigeerd om op hem te wachten
zijn laatste gang in de fabriek, ik kan zijn pijn niet verzachten.

naar boven

 

Geld en Hebzucht
Geld en Hebzucht

Het is nu Oktober 2009 en de strijd entreiterijen zijn nog steeds aan de
gang.......ik word er moedeloos van, vandaar dit gedicht.

Nu in mijn hart, heb ik een zware tijd
en, voer ik een grote strijd
om ons bestaan te verdedigen
en onze nood te ledigen.

een strijd tegen het onrecht, ons aangedaan
waar ik bijna aan ten onder ben gegaan.
Nog steeds balanceer ik op de rand
onzekerheid, in mijn  leven is wat mij overmand.

Veiligheid een bestaan, is waar ik voor vecht
het krijgen van ons menselijk recht.
Niet om in armoede verder te hoeven gaan
maar om normaal sober te kunnen voortbestaan.

Door sommige ons niet bepaald gegund
wordt ons bestaan totaal uitgedund.
hebben plezier in treiteren en pesten
slaan je geestelijk buiten westen.

En gaan daarna nog vrolijk een poosje door
tot je in katzwijm gaat op één oor.
Tot dat je geen cent meer hebt te makken
om je daarna in het riool, te laten zakken.

Je recht krijgen, dat is verleden tijd
De regering voert een wanstaltig beleid.
Bij de kleine man gaan ze over lijken
Wetten en rechten zijn voor de rijken.

Geld en hebzucht is nu de cultuur
voor hen moet alles zo veel mogelijk duur.
Een dure auto en een tweede huis
Zien ze dat nu niet, het is een sociaal kruis.

Waardoor ons land ten onder gaat
als een soort asociale kapitaal Staat.
waar sociaal, gezien wordt als een vies woord
en vele elkaar voor een luttel bedrag vermoord.

Wilt u het hele verslag lezen klik dan Hier......
aan de rechterkant vindt u alle hoofdstukken.

naar boven

of
terug naar het hoofdmenu

©2006-20013 by Gre Hulspas All Rights Reserved